၁၄ႏွစ္ဆုိတဲ့အရြယ္က စိတ္ကစားေသးတဲ့အရြယ္တဲ့လား .. ကၽြန္မသေဘာက်စြာရယ္လုိက္မိသည္။ ကၽြန္မ စိတ္ကစားတာလား .. မကစားတာလား ေသခ်ာမသိေပမဲ့ .. သူ ့ကုိေတာ့ ကၽြန္မခင္မင္မႈေတြပုိခဲ့သည္ကေတာ့ ေသခ်ာခဲ့သည္။
၅ႏွစ္ဆုိတဲ့့ အသက္ကြာၿခားမႈေၾကာင့္သူက ကၽြန္မထက္ပုိၿပီး ရင့္က်က္သည္ ၿဖစ္ေကာင္းၿဖစ္ႏုိင္ပါလိမ့္မည္။ အၿမဲလုိလုိ ညီမတစ္ေယာက္လုိ ေစာင့္ေရွာက္တတ္ၿပီး အၾကံအဥာဏ္ေတြေပးတတ္တဲ့သူ ့ကုိ ကၽြန္မက “ကုိမင္း” လုိ ့အမ်ားေခၚသလုိေခၚၿပီး သူကလည္း ကၽြန္မကုိ “ငယ္ေလး” လုိ ့ အိမ္ကေခၚသလုိေခၚတတ္သူၿဖစ္သည္။ ေမာင္ႏွမ သုံးေယာက္အနက္ သူက အလတ္ .. အစ္မတစ္ေယာက္ ညီတစ္ေယာက္ရွိသည့္ သူသည္ ကၽြန္မကုိလည္း ေမာင္ႏွမလုိပင္ဆက္ဆံခဲ့သည္။ ကုိမင္းရဲ့ညီ ရဲၿမတ္ႏွင့္ ကၽြန္မမွာ အသက္ကလည္းရြယ္တူမုိ ့လုိ ့ ညီမတစ္ေယာက္လုိၿမင္သည့္ သူ ့ကုိ ကၽြန္မအၿပစ္မတင္ပါ။ အၿပစ္တင္မည့္တင္ ကုိမင္းနဲ ့ပတ္သက္ၿပီး ေၿပာင္းလဲလာတဲ့ ကၽြန္မရဲ့ ခံစားခ်က္ကုိပင္ တင္သင့္သည္။
“ငယ္ .. ” ေခၚသံၾကားလွည့္ၾကည့္မိေတာ့ ရဲၿမတ္ လက္ၿပကာ ကၽြန္မကုိလွမ္းေခၚေနၿခင္းၿဖစ္သည္။
“ဘာလဲ ” ခပ္ေဆာင့္ေဆာင့္ေမးေတာ့ ..
“အိမ္မွာ စေန .. မုန္ ့လုပ္စားမလုိ ့ .. နင္တုိ ့မိသားစုကိုသြားေၿပာဆုိလုိ ့လာတာ ” စပ္ၿဖီးၿဖီ ၿပန္ေၿဖေသာ ရဲၿမတ္ကုိ မ်က္ေစာင္းထုိးကာ
“ေမေမတုိ ့ကုိေၿပာလုိက္မယ္ .. ” ေၿပာၿပီး လွည့္ထြက္လာခဲ့သည္။
