သူမ ေရးေသာဇာတ္သိမ္းခန္းႏွင့္ ဇာတ္ေကာင္ ကၽြန္ေတာ္

“ဒါ … မၿဖစ္သင့္ဘူး .. မၿဖစ္သင့္ဘူး .. ” ေခါင္းေလးတခါခါ မ်က္ေမွာင္ေလးၾကံဳ ့ကာ ေၿပာလာေသာ သူမကုိ ကၽြန္ေတာ္ၾကည့္ၿပီး သူမလွမ္းၾကည့္ေနေသာ ေနရာသုိ ့ၾကည့္မိလုိက္သည္။ အဝါနဲ ့အစိမ္း တလုိင္းစီဆြဲထားေသာ နံရံကလြဲလုိ ့ က်န္တာမရွိ။ တစ္ခါတစ္ခါ သူမေၿပာခ်င္တာကုိ ေခါင္းမရွိ အၿမီးမရွိ ေၿပာခ်တတ္ေသာ သူမအက်င့္ကုိ ကၽြန္ေတာ္ အက်င့္သားရသင့္ၿပီၿဖစ္သင့္ေသာ္လည္း ယခုခ်ိန္အထိ အသားမက်ႏုိင္ပဲရွိေနေသးသည္။ ခဏေနေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ဘက္ေခါင္းေလးလွည့္လာၿပီး …

“ဟဲ့ .. သိလား ..” ကၽြန္ေတာ္ အသာရယ္ၿပေတာ့ .. သူမက သေဘာက်စြာ လုိက္ရယ္ၿပီး

“လူဆုိတာကုိေလ .. အၿမဲတေရေသ မွတ္လုိ ့မရဘူးဟ .. ဗုံးတစ္လုံးလုိပဲ . .ဘယ္အခ်ိန္ထေပါက္မယ္မွန္းမသိႏုိင္ဘူး .. တစ္ေယာက္ကုိတစ္ေယာက္နားလည္ပါတယ္ … ရင္းနီးပါတယ္ ခင္မင္ပါတယ္ .. ေၿပာေနၾကတာေတြက .. အမွန္ေတာ့ ကာကြယ္နည္းတစ္မ်ိဳးပဲ .. ဟုတ္တယ္မဟုတ္လား .. ” ကၽြန္ေတာ္ သူမကုိစုိက္ၾကည့္ကာ ေခါင္းၿငိမ့္ၿပလုိက္သည္။ သူမကလည္း ကၽြန္ေတာ့မ်က္လုံးမ်ားကုိ ေသခ်ာစုိက္ၾကည့္ၿပီးေတာ့မွ တစ္ဖက္သုိ ့ၿပန္လွည့္သြားေတာ့သည္။ “လူေတြမွာ လိမ္နည္းေပါင္းစုံရွိတယ္ .. ကုိယ့္ကုိလူတစ္ေယာက္က လိမ္လား မလိမ္ဘူးလားဆုိတာ .. သိႏုိင္တဲ့နည္းက မ်က္လုံးခ်င္းထိပ္တုိက္စုံဖုိ ့ပဲ .. အဲ့ဒါေၾကာင့္ ေနာက္ နင္နဲ ့ငါစကားေၿပာတုိင္း မ်က္လုံးကုိပဲတည့္တည့္ၾကည့္ေၾကး .. အဲ့ဒါမွ ငါလိမ္လည္းနင္သိ .. နင္လိမ္လည္းငါသိ .. ဘယ္လုိလဲ .. ကတိေနာ္ ” သူမ ေၿပာခဲ့ဘူးတဲ့ စကားလုံးမ်ားကုိ ၾကားေယာင္ရင္း ကၽြန္ေတာ္အသာၿပံဳးမိသည္။ သူမက အၿမဲလုိ ကတိမ်ား စကားမ်ားနဲ ့စည္းထားမႈကုိ ေက်နပ္သူၿဖစ္သည္။ သူမ်ားေပၚတြင္သာမကာ .. သူမကုိယ္တုိင္ကုိယ္ကုိလည္း စည္းမ်ား မ်ဥ္းမ်ား ခ်မွတ္ကာေနတတ္သူၿဖစ္သည္။ တစ္ခါတစ္ခါ သူမအတြက္ သူမ ခ်မွတ္ေသာ စည္းမ်ားမွာ ကေလးဆန္လွသည္။

ၾကယ္တစ္လုံး၏ခ်စ္ၿခင္း

ၾကယ္ .. တလက္လက္နဲ ့ေတာက္ပေနေသာ ကၽြန္မရဲ့ၾကယ္ကေလး .. အုိ .. မဟုတ္ေသးဘူး ကၽြန္မမက္ေမာတမ္းတခဲ့တဲ့ၾကယ္ကေလးတစ္လုံး .. ေန ့ခင္းခ်ိန္မွာေတာင္ ေနမင္းနဲ ့အတူ အၿပိဳင္ေတာက္ပေနတဲ့ ကၽြန္မ ဘယ္ေတာ့မွ ပုိင္ဆုိင္ဖုိ ့မၿဖစ္ႏုိင္တဲ့ ၾကယ္ကေလး … ။

xxxxxxxxxxxxxxx           xxxxxxxxxxxxxx        xxxxxxxxxxxxx

အိမ္တံခါးဖြင့္ဖြင့္ခ်င္း ၿမင္လုိက္ရေသာ ၿမင္ကြင္းေၾကာင့္ ကၽြန္မမွင္သက္သြားသည္။ အိမ္နဲ ့ေက်ာင္း .. ေက်ာင္းနဲ ့အလုပ္ .. အလုပ္နဲ ့အိမ္ လုံးခ်ပတ္ေနေသာ ကၽြန္မအတြက္ ေဘးဘီအိမ္မ်ားကုိ ဂရုမစုုိက္မိတာၾကာလွၿပီ။ သုိ ့ေသာ္ ဒီေန ့ေတာ့ တုိက္တုိက္ဆုိင္ဆုိင္ ကၽြန္မ့ဘက္မွအိမ္တံခါးဖြင့္သည့္အခ်ိန္ႏွင့္ ေဘးအိမ္မွ အိမ္ထဲဝင္ရန္ၿပင္ေနသည့္အခ်ိန္ ထိပ္တုိက္တုိးမိသည္။ ခဏတာေလး အခ်ိန္အတြင္းမွာပင္ ကၽြန္မရင္ခြင္တစ္ခုလုံး ေၿဗာင္းဆန္သြားခဲ့သည္။ သူဘယ္လုိလုပ္ၿပီး .. ဒီကုိ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ မယုံၾကည္ႏုိင္ေအာင္ ကၽြန္မၿဖစ္ခဲ့သည္။ သူ ့ဘက္ကေတာ့ တစ္ခ်က္သာ လွမ္းၾကည့္ၿပီး အခန္းေလးထဲဝင္သြားေတာ့ ကၽြန္မတစ္ေယာက္သာ အေပါက္ဝတြင္ ငူတူတူႏွင့္က်န္ရစ္ေတာ့သည္။

တစ္ေန ့လုံး ေက်ာင္းမွာေရာ .. အလုပ္မွာေရာ စိတ္မပါေခ်။ ဒီေန ့က်မွ အိမ္ကုိ ထူးထူးဆန္းဆန္း ၿမန္ၿမန္ၿပန္ေရာက္ခ်င္လွၿပီၿဖစ္သည္။ ေက်ာင္းဆင္းသည္ႏွင့္ အလုပ္ကုိ ဖုန္းဆက္ၿပီး သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကုိ အစားဝင္ခုိင္းကာ အိမ္သုိ ့ ခပ္သုတ္သုတ္ၿပန္ေၿပးလာခဲ့သည္။ လမ္းတြင္လည္း သူနဲ ့ေနာက္တစ္ၾကိမ္ထပ္ဆုံရန္ အၾကိမ္ၾကိမ္ဆုေတာင္းခဲ့သည္။ ကၽြန္မ ကံဇာတာပဲေကာင္းလာလုိ ့လားမသိ . .ဆုေတာင္းသည့္အတိုင္းသူႏွင့္ ထပ္ဆုံခဲ့သည္။ သုိ ့ေသာ္  မနက္တုန္းကေလာက္ ကၽြန္မႏႈတ္ခမ္းတြင္ အၿပံဳးမ်ားတြဲခုိမေန။ ဂစ္တာအိတ္ေလး လြယ္ကာ တံခါးအေပါက္ဝတြင္ သူရပ္ကာေနသည္။ ေနာက္ မေရွးမေႏွာင္း သူ ့ထက္အနည္းငယ္ ငယ္သေယာင္ရွိသည့္ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္လည္း ဂစ္တာအိတ္ကေလးလြယ္ကာ ထြက္လာသည္။ သူ ထြက္လာေသာ မိန္းကေလးရဲ့ ပခုံးကုိ အသာဆုပ္ကုိင္ကာ ကၽြန္မေဘးမွ ၿဖတ္ေလ ွ်ာက္သြားေတာ့ ကၽြန္မ မ်က္လုံးမ်ားထဲတြင္ မ်က္ရည္မ်ားပင္ေဝ့တက္လာခဲ့သည္။ ေနာက္အသာၿပံဳးကာ အိတ္ထဲမွ ေသာ့လွမ္းယူၿပီး အိမ္တံခါးေလးဖြင့္လုိက္သည္။

ေနာက္ဆုံး

“ေမြးေန ့မွာ ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ ” ႏႈတ္ခမ္းမ်ားလႈပ္ရုံမ ွ် သူမတုိးညင္းစြာဆုိၿပီး ခပ္လွမ္းလွမ္းတစ္ေနရာတြင္ လူငယ္တစ္စု ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေမြးေန ့ပြဲက်င္းပေနသည္ကုိၾကည့္ၿပီး သူမညင္သာစြာၿပံဳးလုိက္သည္။

xxxxxxxxxxxxxxx                     xxxxxxxxxxxxxx                  xxxxxxxxxxxx

အကယ္လုိ ့သင္သည္ ဘယ္ေန ့ေသမည္ဆုိတာ သိေနခဲ့မည္ဆုိလ ွ်င္ .. အခုလုိမ်ိဳး သင္ရယ္ေမာေနႏုိင္ဦးမည္လား .. ငုိေနတာေတြရပ္သြားမလား .. သင့္ဘဝတြင္ သင္လုပ္ခ်င္ေသာ အရာမ်ား သင္လုုပ္ခဲ့ၿပီးၿပီလား .. သင္ရဲ့ေနာက္ဆုံးအခ်ိန္တြင္းမွာ ….. ……. ….. ……

သူမထုိးေနေသာ သုိးေမြးအပ္ကေလးေဘးခ်ကာ ၿပတင္းေပါက္ကုိလွမ္းၾကည့္လုိက္သည္။ မထူမပါး တိမ္တုိက္မ်ားက ေကာင္းကင္တစ္ခုလုံး ေနရာယူထားေသာေၾကာင့္ ရာသီဥတုသည္ ေနအပူၾကီးမဟုတ္ အုံ ့အုံ ့မႈိင္းမႈိင္းလည္းမဟုတ္ ေနလုိ ့ေကာင္းရုံေလာက္သာၿဖစ္သည္။ မၾကာခင္ရက္အတြင္း သူမေဆးရုံက ဆင္းရေတာ့မည္ၿဖစ္သည္။ ဆရာဝန္ၾကီးမ်ားရဲ့ သုံးလပဲ ဆုိသည့္စကားက သူမနားထဲမွမထြက္ေခ်။ ဆရာဝန္မ်ားက ေဆးရုံကဆင္းခြင့္မေပးေပမဲ့ .. သူမ က်န္ရွိသည့္အခ်ိန္ကေလးအနည္းငယ္အတြင္းမွာ ခုတင္ေပၚတြင္မကုန္ဆုံးခ်င္။ သူမလုပ္စရာေတြ အမ်ားၾကီးရွိေသးသည္ .. အားတင္းရင္း သူမၿပံဳးရန္ၾကိဳးစားေပမဲ့ .. အၿပံဳးမ်ားက ေၿခာက္ကပ္ကပ္ႏုိင္လြန္းလွသည္။

အိမ္ထဲကုိသူမ ဝင္လုိက္သည္ႏွင့္ ဆီးကာၾကိဳေနသည္မွာ ခပ္သင္းသင္းဖုန္မႈန္ ့မ်ားသာၿဖစ္သည္။ သူမေဆးရုံတက္ခဲ့ရသည့္ ေၿခာက္လဆုိသည့္အတုိင္းအတာတစ္ခုတြင္ တစ္အိမ္လုံးဖုန္မ်ားၿဖင့္ၿပည့္ႏွက္ကာ ပုိးအိမ္မ်ားပင္ ဟုိနားတစ္အိမ္ .. ဒီနားတစ္အိမ္ေနရာယူထားၾကသည္။ တံခါးေနာက္တြင္ထားထားေသာ တံၿမက္စည္းကုိလွမ္းယူၿပီး သူမ သန္ ့ရွင္းေရးလုပ္ဖုိ ့စတင္လုိက္သည္။ တစ္အိမ္လုံး သူမစိတ္တုိင္းက် လွဲက်င္းၿပီးသည့္အခ်ိန္တြင္ေတာ့ သူမေၿခကုန္လက္ပန္းက်သြားသည္။ ဆုိဖာေပၚတြင္ အသာလွဲေလ်ာင္းရင္း .. နံရံတြင္ ခ်ိတ္ထားေသာ ဓာတ္ပုံကုိ သူမ မ်က္ေတာင္မခတ္ဘဲၾကည့္ေနမိသည္။ ေနာက္ မတ္တပ္ရပ္ကာ ခုံေပၚတြင္ တင္ထားေသာ ေသာ့ေလးကုိကုိင္ၿပီး အၿပင္သုိ ့သူမထြက္လာခဲ့သည္။

စိတ္မကစားခဲ့ပါ

၁၄ႏွစ္ဆုိတဲ့အရြယ္က စိတ္ကစားေသးတဲ့အရြယ္တဲ့လား .. ကၽြန္မသေဘာက်စြာရယ္လုိက္မိသည္။ ကၽြန္မ စိတ္ကစားတာလား .. မကစားတာလား ေသခ်ာမသိေပမဲ့ .. သူ ့ကုိေတာ့ ကၽြန္မခင္မင္မႈေတြပုိခဲ့သည္ကေတာ့ ေသခ်ာခဲ့သည္။

၅ႏွစ္ဆုိတဲ့့ အသက္ကြာၿခားမႈေၾကာင့္သူက ကၽြန္မထက္ပုိၿပီး ရင့္က်က္သည္ ၿဖစ္ေကာင္းၿဖစ္ႏုိင္ပါလိမ့္မည္။ အၿမဲလုိလုိ ညီမတစ္ေယာက္လုိ ေစာင့္ေရွာက္တတ္ၿပီး အၾကံအဥာဏ္ေတြေပးတတ္တဲ့သူ ့ကုိ ကၽြန္မက “ကုိမင္း” လုိ ့အမ်ားေခၚသလုိေခၚၿပီး သူကလည္း ကၽြန္မကုိ “ငယ္ေလး” လုိ ့ အိမ္ကေခၚသလုိေခၚတတ္သူၿဖစ္သည္။ ေမာင္ႏွမ သုံးေယာက္အနက္ သူက အလတ္ .. အစ္မတစ္ေယာက္ ညီတစ္ေယာက္ရွိသည့္ သူသည္ ကၽြန္မကုိလည္း ေမာင္ႏွမလုိပင္ဆက္ဆံခဲ့သည္။ ကုိမင္းရဲ့ညီ ရဲၿမတ္ႏွင့္ ကၽြန္မမွာ အသက္ကလည္းရြယ္တူမုိ ့လုိ ့ ညီမတစ္ေယာက္လုိၿမင္သည့္ သူ ့ကုိ ကၽြန္မအၿပစ္မတင္ပါ။ အၿပစ္တင္မည့္တင္ ကုိမင္းနဲ ့ပတ္သက္ၿပီး ေၿပာင္းလဲလာတဲ့ ကၽြန္မရဲ့ ခံစားခ်က္ကုိပင္ တင္သင့္သည္။

“ငယ္ .. ” ေခၚသံၾကားလွည့္ၾကည့္မိေတာ့ ရဲၿမတ္ လက္ၿပကာ ကၽြန္မကုိလွမ္းေခၚေနၿခင္းၿဖစ္သည္။

“ဘာလဲ ” ခပ္ေဆာင့္ေဆာင့္ေမးေတာ့ ..

“အိမ္မွာ  စေန .. မုန္ ့လုပ္စားမလုိ ့ .. နင္တုိ ့မိသားစုကိုသြားေၿပာဆုိလုိ ့လာတာ ” စပ္ၿဖီးၿဖီ ၿပန္ေၿဖေသာ ရဲၿမတ္ကုိ မ်က္ေစာင္းထုိးကာ

“ေမေမတုိ ့ကုိေၿပာလုိက္မယ္ .. ” ေၿပာၿပီး လွည့္ထြက္လာခဲ့သည္။

ဆုပ္ကုိင္မိေသာ အလင္းတန္းငယ္

“ေမေမ ေရ .. သမီး .. ဒီတစ္ပတ္ အဆင့္ ၁ ရတယ္” ေၿပာရင္း ေမေမ့ရင္ခြင္ထဲသုိ ့ေၿပးဝင္လုိက္သည္။ ေမေမက ကၽြန္မ ပါးကုိ အသာနမ္းရႈံ ့ရင္း

“ေတာ္လုိက္တာ .. ေမ့သမီးေလး .. ေနာက္လေတြလည္း ဒီအတုိင္းပဲၿဖစ္ရမယ္ေနာ္” ေမေမေၿပာေတာ့ ကၽြန္မ ေခါင္းကုိ ဆက္ကာၿငိမ့္လုိက္သည္။

ေမေမသည္ ကၽြန္မအတြက္ ကမၻာေပၚတြင္ အေရးပါဆုံးေသာလူသားတစ္ေယာက္ၿဖစ္သည္။ ကၽြန္မခ်စ္သည္ဆုိသည့္ အရာမ်ားထက္ ေမေမ့ကုိ ကၽြန္မပုိလုိ ့ခ်စ္သည္။ ကၽြန္မ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက ႏုိင္ငံရပ္ၿခားတြင္ အလုပ္သြားလုပ္ေသာ ေဖေဖ့ေနရာတြင္ ေမေမသည္ အေဖလုိတစ္မ်ိဳး အေမလုိတစ္မ်ိဳး ကၽြန္မတုိ ့ကုိ ထိန္းေက်ာင္းခဲ့သူ။ ငယ္စဥ္ကတည္းက ဝလုံးေလး ဝုိင္းဝုိင္းေရးတတ္ရန္ ကၽြန္မလက္ကေလးကုိကုိင္ကာ သင္ၾကားေပးခဲ့သည္။ ၾကီးလာသည့္အခါတြင္လည္း ကၽြန္မေဘးတြင္ ကၽြန္မ မက်က္ခ်င္သည့္ စာမ်ားကုိ ဝုိင္းက်က္ေပးၿပီး မတြက္တက္သည့္ သခ်ာၤပုဒ္စာမ်ားကုိ ေသေသခ်ာခ်ာရွင္းၿပတတ္သူ။ ေမေမသည္ ကၽြန္မတုိ ့ကုိ ဆက္ဆံရာတြင္လည္း “ငါက အေမ .. ငါေၿပာတာ နားေထာင္ရမယ္” ဆုိသည့္ စိတ္မ်ိဳး မရွိ။ ေမေမသည္ သူမ ၿဖစ္ေစခ်င္ေသာ ဆႏၵကုိ ကၽြန္မတုိ ့ေမာင္ႏွမ ႏွစ္ေယာက္ကုိ နားလည္စြာေၿပာတတ္ၿပီး ကၽြန္မတုိ ့ ဆႏၵကုိ ဦးစားေပးတတ္သူလည္းၿဖစ္သည္။

တစ္ခန္းရပ္ သူႏွင့္ေလလႈိင္း

“မမ .. ဒီေန ့ ေကာင္းကင္ၾကီးက ၿပာေရာင္သန္းေနတယ္ .. တိမ္ၿဖဴၿဖဴေလးေတြကုိလည္း ဟုိတစ္ေနရာ ဒီတစ္ေနရာ ေတြ ့ရတယ္ .. ေက်ာင္းေရွ ့မွာ စုိက္ထားတဲ့ ပန္းေလးေတြလည္း ပြင့္ေနၿပီ .. အရမ္းလွတာပဲ ..” ကၽြန္မသေဘာက်စြာၿပံဳးလုိက္မိသည္။

“မမ့ကုိ .. ပန္းေလးေတြနားေခၚသြားေပး .. အနံ ့ေလးခံရေအာင္”

“ဟုတ္ .. မမ .. သတိထားေနာ္ .. မုိးရြာထားလုိ ့ နည္းနည္းေခ်ာ္ေနတယ္” ကၽြန္မလက္မ်ားကုိ ကုိင္တြယ္ကာ တစ္လွမ္းခ်င္းစီ သူမ သတိထားကာ ေလ ွ်ာက္လွမ္းေနသည္။

“ေရာက္ၿပီ .. မမ .. ခဏေလးေနာ္ .. သတင္းစာသြားယူလုိက္ဦးမယ္ .. ေအာက္မွာ ခင္းထုိင္လုိ ့ရေအာင္” ေၿပာၿပီး ခပ္ၿမန္ၿမန္ ေၿခနင္းသံေလးမ်ားကုိ အဆက္မၿပတ္ၾကားလုိက္ရသည္။ ကၽြန္မ ေရွ ့တည့္တည့္သုိ ့ လက္ကေလးဆန္ ့ထုတ္ကာ စမ္းၾကည့္ေတာ့ မုိးရြာထားတာ မၾကာေသးလုိ ့ ေရစက္ေလးမ်ားကုိ ထိေတြ ့ရသည္။ ေနာက္ ခပ္သင္းသင္း ေၿမနံ ့ႏွင့္ ပန္းပြင့္တုိ ့၏ ရနံ ့မ်ားမွာ ကၽြန္မ စိတ္ကုိ ၾကည္လင္ေစသည္။ ကၽြန္မေရွ ့တြင္ရွိေနေသာ ပန္းပြင့္သည္ ဘာအေရာင္လဲ ဘယ္လုိပုံစံမ်ိဳးလဲ ကၽြန္မ မသိ။ သုိ ့ေသာ္ လွပမည္ဆုိတာကေတာ့ ကၽြန္မေသခ်ာေပါက္ေၿပာရဲသည္။

ကၽြန္မ့အသက္ ၈ ႏွစ္တြင္ ကားအက္ဆီးဒင့္ၿဖစ္ၿပီး အၿမင္အာရုံကြယ္ခဲ့သည္။ ကားေပၚတြင္ပါေသာ ကၽြန္မ့ေဖေဖ ေမေမ ေမာင္ေလး သုံးေယာက္လုံး ပြဲခ်င္းၿပီး ေသဆုံးခဲ့ၾကသည္။ ကၽြန္မတစ္ေယာက္သာ အသက္ရွင္က်န္ရစ္ေပမဲ့ အက္စီးဒင့္ေၾကာင့္ မ်က္စိကြယ္ခဲ့ရသည္။ ေဆြမ်ိဳးမ်ားကလည္း ကၽြန္မကုိ အလုိမရွိေသာေၾကာင့္ ေနာက္ဆုံးတြင္ မ်က္မၿမင္ေက်ာင္းသုိ ့ပုိ ့ခဲ့သည္။ အစပုိင္းမွာ ေနသားမက်ေပမဲ့ ဆရာမမ်ား၏ ေဖးမမႈ ဂရုစို္က္မႈ သူငယ္ခ်င္းမ်ား၏ အားေပးမႈတုိ ့က ကၽြန္မ့အတြက္အားၿဖစ္ေစခဲ့ၿပီး ေပ်ာ္ရႊင္လာေစခဲ့သည္။ ကၽြန္မတုိ ့ေက်ာင္းက မ်က္မၿမင္ေက်ာင္းဆုိေပမဲ့ မ်က္မၿမင္ခ်ည္းပဲမဟုတ္။ ဆြံအသူ နားမၾကားသူ ကုိယ္လက္အဂၤါမသန္စြမ္းသူမ်ားလည္း ရွိေသာေက်ာင္းၿဖစ္သည္။ ဘဝတူခ်င္းမုိ ့လုိ ့ တစ္ေယာက္နဲ ့တစ္ေယာက္ အားေပးကာ ေန ့ရက္မ်ားကုိ ၿဖတ္သန္းလာခဲ့ၾကသည္မွာ ကၽြန္မ့အသက္ပင္ ယခုဆုိ ၂၀ ၿပည့္ကာနီးၿပီၿဖစ္သည္။

အပယ္ခံႏွလုံးသားႏွင့္ ၾကိဳးဆြဲသူ

“ဟိတ္ .. ဒီမွာ .. နင္ကလည္း ေနာက္က်လုိက္တာ .. အကုန္လုံးေစာင့္ေနၿပီ”  စိတ္ဆုိးသည့္ေလသံႏွင့္ေၿပာလာေသာ အိေမေၾကာင့္ ကၽြန္မလ ွ်ာ ေလးထုတ္ကာ

“ေစာ္ရီးဟာ .. ဘတ္စ္ေစာင့္ေနရလုိ ့ …” ေၿပာၿပီး အိေမ ေပးေသာခုံေလးတြင္ထုိင္လုိက္သည္။

“ဘတ္စ္ကုိလာလႊဲခ်မေနနဲ ့ .. နင္အိမ္ကထြက္လာတာေနာက္က်ရင္က်တယ္ေပါ့ .. ဒီလူနဲ ့ဒီလူမသိတာမွတ္လုိ ့” ႏႈတ္ခမ္းေလး မစူ ့တစူလုပ္ကာေၿပာေနေသာ အိေမစကားေၾကာင့္ ကၽြန္မ ရယ္မိသည္။ ေနာက္

“ဘယ္မွာလဲ .. နင့္ဘဲဘဲ .. မိတ္ဆက္ေပးမယ္ဆုိ .. ငါ့က်ေတာ့ေၿပာတယ္ .. သူ ့လူက်ေတာ့ အရိပ္ေတာင္မၿမင္ရဘူး .. ” ရြဲ  ့ကာကၽြန္မေၿပာေတာ့

“ဟုိက .. ေရာက္ေနတာၾကာၿပီ .. အခု ငါတုိ ့စားဖုိ ့မုန္ ့သြားမွာတယ္ .. လာလိမ့္မယ္ .. အဟိ”

“အံမယ္ .. အေတာ္အူၿမဴးေနပါလား .. ငအိမ .. ” ကၽြန္မရယ္ကာစေတာ့ အိေမတစ္ေယာက္ မ်က္ႏွာတစ္ခုလုံးနီရဲကာ

“နင္ကလည္း .. အဟိ .. ဒါနဲ ့ငါၾကိဳေၿပာဦးမယ္ေနာ္ .. သူနဲ ့ေတြ ့ရင္ ေပါက္ကရေတြေလ ွ်ာက္မေၿပာနဲ့ေနာ္ .. နင္က သိပ္ယုံရတာဟုတ္ဘူး ”

“ဒါေတာ့ .. ေၾကာက္တယ္ေပါ့” မ်က္ခုံးေလးပင့္ကာ ကၽြန္မေမးေတာ့ အိေမ ကၽြန္မကုိ မ်က္ေစာင္းထုိးကာ

“နင္ေနာ္ .. ” ထုိ ့ေနာက္ ကၽြန္မတုိ ့ႏွစ္ေယာက္ သေဘာက်စြာရယ္မိၾကေတာ့သည္။

အိေမသည္ ကၽြန္မ၏အခ်စ္ဆုံးသူငယ္ခ်င္းၿဖစ္သည္။ သူငယ္တန္းမွ ဆယ္တန္းအထိတြဲလာေသာသူမ်ားလည္းၿဖစ္ၾကသည္။ ဆယ္တန္းၿပီးသည့္အခ်ိန္တြင္ ကၽြန္မက စင္ကာပူတြင္ေက်ာင္းတက္ရန္ ထြက္လာခဲ့သည္။ အိေမကေတာ့ ရန္ကုန္မွာပင္ LCCI ၿပီးေအာင္တက္ၿပီးမွ စလုံးသုိ ့ လုိက္လာခဲ့သည္။ ထုိ ့မေတြ ့ရသည့္ အခ်ိန္တစ္ႏွစ္ဆုိသည့္အတြင္းတြင္ ကၽြန္မတုိ ့ႏွစ္ေယာက္ တစ္ေယာက္နဲ ့တစ္ေယာက္ အဆက္အသြယ္ၿပတ္ခဲ့ၿခင္းမရွိေပ။ အြန္လုိင္းတြင္ အၿမဲရွိသည့္ ကၽြန္မႏွင့္ေတြ ့ရန္ သူမကလည္း သူမအားသည့္အခ်ိန္တုိင္း အြန္လုိင္းသုိ ့လာခဲ့သည္။ ထုိ ့ေၾကာင့္ ကၽြန္မတုိ ့ႏွစ္ေယာက္ အေနေဝးေပမဲ့လည္း စိမ္းသြားခ်င္းမ်ိဳးမရွိေခ်။ ေဝးရင္ေဝးသလုိ နီးရင္နီးသလုိ အလြမ္းသယ္တတ္ေသာ ကၽြန္မတုိ ့ႏွစ္ေယာက္ကုိ အိမ္ကပင္ေၿပာယူေလာက္သည္အထိ အၿမင္ကပ္ၿခင္းကုိလည္းခံခဲ့ရသည္။

တိမ္ေတြေနတဲ့အရပ္

xxxx တိမ္ေတြေနတဲ့ အရပ္ဆီကုိ … နင္နဲ ့ငါ xxxx ေလေတြတုိက္တုန္းသြားမယ္ကြာ ဖက္ထားပါ xxxx တုန္ရီေနတဲ့ ငါ့လက္ကေလး နင္ကုိင္ထားပါ xxxx ရင္ခုန္လြန္းလုိ ့ပါ

 ----------------------------------------------------------------------------------------------

တုိက္ခတ္လာေသာ ေလေၿပညွင္းနဲ ့အတူ လြတ္လပ္စြာ ဝဲကာေနေသာ သူမရဲ့ဆံပင္မ်ားကုိ ကၽြန္ေတာ္ႏွစ္ၿခိဳက္စြာၾကည့္ေနမိသည္။ ထုိ ့ေနာက္ ပါးေပၚဖရုိဖရဲက်ေနေသာ ဆံပင္စေလးမ်ားကုိ အသာသပ္၍ သူမ၏နားေနာက္သုိ ့ထုိးေပးလုိက္သည္။ သူမ သေဘာက်စြာရယ္လ်က္ လက္ထဲတြင္ စြပ္လာေသာ ေခါင္းစည္းၾကိဳးေလးကုိလွမ္းေပးသည္။ အထိန္းအကြပ္မရွိ အလုိအေလ်ာက္လႈပ္ရွားလာေသာ ကၽြန္ေတာ့လက္ေခ်ာင္းမ်ားက သူမ လွမ္းေပးေသာ ေခါင္းစည္းၾကိဳးေလးကုိ ယူလုိက္ၿပီး သူမ၏ဆံပင္မ်ားကုိ အေနာက္မွ အသာစု၍ ခ်ည္လုိက္သည္။ သူမကလည္း ကေလးငယ္တစ္ေယာက္လုိ ၿငိမ္သက္လ်က္ …

xxxxxxxxxxxxxx                                    xxxxxxxxxxxxx                                    xxxxxxxxxxxx

“ရဲ …  ဗုိက္ဆာတယ္ .. တစ္ခုခု ဝယ္ေကၽႊးကြာ”  လက္ကုိအတင္းဆြဲကာ ပူဆာေနေသာ သူမကုိ

“နင္ကလည္း .. အိမ္က အခုမွစားခဲ့တာကုိ .. ”

“အာ .. အိမ္မွာ ဟင္းမေကာင္းဘူး .. နည္းနည္းပဲစားခဲ့တာ .. ရခုိင္မုန္ ့တီစားခ်င္တယ္ကြာ .. ဝယ္ေကၽႊးမယ္ဟုတ္ ” ေခါင္းေလးေစာင္း၍ ႏႈတ္ခမ္းစူကာ ေၿပာေနေသာ သူမကုိ ၾကည့္ၿပီး

“မေကၽႊးဘူး .. ” တုံးတိတိ ကၽြန္ေတာ္ေၿပာေတာ့ သူမ ကၽြန္ေတာ့္လက္ေမာင္းကုိ ထုကာ

“ဟာကြာ .. ရဲ .. အက်င့္ပုတ္ .. မရဘူး .. ဝယ္ေကၽႊးရမွာပဲ .. မသိဘူးေနာ္ .. သြားစားၿပီ” ေရွ ့မွ ေၿပးကာထြက္သြားေသာ သူမကုိၾကည့္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ ရယ္လုိက္သည္။ ေနာက္ သူမေနာက္သုိ ့ ကၽြန္ေတာ့္ေၿခလွမ္းမ်ား .. ။

အမွတ္တရ ေမြးေန ့

ယခုေခတ္စားလာေသာ chatting မ်ားေၾကာင့္ သူငယ္ခ်င္းအေပါင္းအသင္းဆုိသည္မွာ မႈိေပါက္သလုိပင္။ online မွာခင္က် အၿပင္မွာေတြ ့က်ႏွင့္ ကၽြန္မထံတြင္လည္း သူငယ္ခ်င္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရွိလာခဲ့သည္။ ရုပ္မၿမင္ အသံမၾကားရေပမဲ့လည္း ေန ့တုိင္းနီးပါး စကားလုံးမ်ားၿဖင့္ ရင္းႏွီးခဲ့ေသာေၾကာင့္ အၿပင္မွာေတြ ့ၾကလ ွ်င္လည္း တစ္ေယာက္နဲ့တစ္ေယာက္ သိပ္မစိမ္းၾကေခ်။ ကၽြန္မ သူႏွင့္ ေတြ ့ဆုံခဲ့သည္မွာလည္း chatting ထဲမွာပင္ၿဖစ္သည္။

သူသည္ ပုံဆြဲ ေတာ္သူတစ္ဦးၿဖစ္သည္။ သူဆြဲသည့္ပုံေတာ္ေတာ္မ်ားကုိ သူ၏ ဘေလာ့ဒ္ တြင္တင္ထားေလ့ရွိသည္။ ထုိေန ့က ေက်ာင္း project အတြက္ ဓာတ္ပုံမ်ားရွာရင္း သူရဲ့ ဘေလာ့ဒ္ေလးကုိ သိခဲ့ၿခင္းၿဖစ္သည္။ မုိးရြာထဲတြင္ မတ္တပ္ရပ္ကာ ေကာင္းကင္သုိ ့ ၾကည့္ေနေသာ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္၏ ပုံကုိသူဆြဲထားသည္မွာ အသက္ဝင္လွသည္။ ထုိေကာင္ေလး၏ မ်က္လုံးမ်ားသည္ ေကာင္းကင္ၾကီးအား “နင္ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာရြာႏုိင္မလဲ .. ငါပဲဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာရပ္ႏုိင္မလဲ” စိမ္ေခၚသကဲ့သုိ ့ ေတာက္ပေနသည္။ သုိ ့ေသာ္ ထူးၿခားသည္မွာ ထုိပုံထဲက ေကာင္ေလးတြင္ ……….

ထုိပုံေလးကုိၾကည့္ၿပီးေနာက္ ကၽြန္မတစ္ခ်က္ၿပံဳးကာ ခ်က္ခ်င္း သူ၏ဘေလာ့ဒ္ကုိ ကၽြန္မေမႊေတာ့သည္။ ေနာက္သူ၏ profile တြင္ သူ၏ MSN ကုိေတြ ့ေတာ့ ကၽြန္မခ်က္ခ်င္းလက္ငင္း သူ ့ကုိ add လုိက္သည္။ ညဘက္ အိမ္ၿပန္ေရာက္ခ်ိန္တြင္ ကြန္ၿပဴတာေလးဖြင့္ကာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ စကားေၿပာေနခ်ိန္တြင္ သူ ့ account ေလးသည္ မီးလင္းလာသည္။ ထုိ ့ေနာက္ သူက စ၍ ကၽြန္မကုိ “hi” ဟုလာႏႈတ္ဆက္သည္။ ေနာက္ ကၽြန္မက သူရဲ့ ပုံကေလးကုိေတြ ့ၿပီး သေဘာက်သၿဖင့္ သူ ့ကုိ add မိေၾကာင္း သူကလည္း သူရဲ့ပုံကုိ သေဘာက်လုိ ့ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းေၿပာၿပီး ကၽြန္မတုိ ့ႏွစ္ေယာက္ တစ္ေယာက္ကုိတစ္ေယာက္ ရင္းႏွီးမႈစခဲ့ၾကသည္။ တစ္ရက္တစ္ရက္ႏွင့္ ရင္းႏွီးခဲ့ေသာ ကၽြန္မတုိ ့ႏွစ္ေယာက္ တစ္လေလာက္အၾကာတြင္ ဖုံးနံပါတ္လဲလွယ္ခဲ့ၾကသည္။ ကၽြန္မက သူ ့ဟန္းဖုန္းနံပါတ္ေတာင္းေတာ့ သူကဖုန္းမကုိင္ေၾကာင္း အိမ္ဖုန္းသာရွိေၾကာင္းေၿပာခ်ိန္တြင္ ကၽြန္မေတာ္ေတာ္အံ့ၾသသြားခဲ့သည္။ ၁၀ ႏွစ္ ၁၁ ႏွစ္ကေလးေတြေတာင္မွ ဖုန္းတစ္လုံးဆီအနည္းဆုံးရွိၾကသည့္ ဒီအခ်ိန္တြင္ သူက ဖုန္းမကုုိင္ဘူးဆုိေတာ့ သူ ကၽြန္မကုိေနာက္ေနသည္ဟုသာ ကၽြန္မသတ္မွတ္ခဲ့သည္။

ေဟာင္းေပမဲ့ မႏြမ္းသြားေသာ အလြမ္းမ်ား

လမ္းေလး၏ ေဘးႏွစ္ဖက္လုံး ပန္းေပါင္းစုံ လွပစြာ ပြင့္လန္းေနၾကသည္။ ဒီလမ္းကေလးရဲ့ အဆုံးမွာေတာ့ သစ္ပင္ၾကီးမ်ား စီတန္းစြာ ေပါက္ေနၿပီး ထုိသစ္ပင္ၾကီးမ်ား၏ေအာက္တြင္ အညိဳေရာင္ ခုံတန္းေလးမ်ားကုိ ေတြ ့ရမည္ၿဖစ္သည္။ ဤေနရာေလးသည္ ခ်စ္သူစုံတြဲတုိ ့အတြက္ သုခဘုံေလးတစ္ဘုံၿဖစ္သလုိ အထီးက်န္သူတစ္ေယာက္ထဲသမားမ်ားအတြက္လည္း အလြမ္းနယ္ေၿမေလးတစ္ခု အၿဖစ္တည္ရွိသည္။ ခ်စ္သူေပါင္းမ်ားစြာ ဒီလမ္းေလးတြင္ အတူတူ ယွဥ္တြဲကာ ေလ ွ်ာက္လွမ္းဘူးသည္။ တစ္ခ်ိဳ ့အတြက္ ထာဝရၿဖစ္သြားသလုိ တစ္ခ်ိဳ ့အတြက္ေတာ့ ခဏတာၿဖစ္ခဲ့သည္။ ကၽြန္မအတြက္လည္း ဒီေနရာေလးသည္ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ ခံစားမႈမ်ားႏွင့္ အမွတ္တရမ်ား ရွိေသာေနရာေလးၿဖစ္သည္။

တစ္ရက္ .. တစ္ရက္ႏွင့္ ကုန္ဆုံးသြားသည္မွာ မ်က္စိတစ္မွိတ္အတြင္းတြင္ ငါးႏွစ္ဆုိေသာကာလတစ္ခုကုိ ကၽြန္မၿဖတ္သန္းခဲ့ၿပီၿဖစ္သည္။ ဒီ ငါးႏွစ္အတြင္း ကၽြန္မဘာေတြလုပ္ခဲ့သလဲ .. ကၽြန္မေပ်ာ္ရဲ့လား .. လမ္းကေလးကုိေလ ွ်ာက္ရင္း အေၿဖမ်ားကုိ စဥ္းစားခဲ့သည္။ လုိေလေသးမရွိေအာင္ ကၽြန္မဘဝသည္ ယခုအခ်ိန္တြင္ ၿပည့္စုံေနၿပီၿဖစ္သည္။ သုိ ့ေသာ္ .. ေခါင္းေလးတစ္ခ်က္ရမ္းကာ ကၽြန္မၿပံဳးလုိက္သည္။ ရုတ္တရက္ ႏွာေခါင္းထဲ တုိးဝင္လာေသာ အနံ ့ .. အနံ ့လာရာအတုိင္း ေခါင္းေလးကုိ လွည့္ၾကည့္မိေတာ့

“အမေရ ဗယာေၾကာ္ ပူပူေလး .. အားလူးေၾကာ္ .. စမူဆာ .. ကၽြတ္ကၽြတ္ေၾကာ္ အကုန္ရတယ္” ကုလာေလးရဲ့ မပီကလာ ပီကလာ ဗမာစကားေၾကာင့္ ကၽြန္မရယ္လုိက္မိသည္။ ထုိ ့ေနာက္

“စမူဆာ … ဘယ္လုိေရာင္းလဲ” ကၽြန္မ့ အေမးကုိ

“တစ္ရာဖုိး ေလးခု အစ္မ”

“ႏွစ္ရာဖုိး  …  အခ်ဥ္ေရပါ ေလာင္းေပးေနာ္ .. မ်ားမ်ားေလး” ေၿပာလည္းေၿပာရင္း အိတ္ထဲမွ ႏွစ္ရာတန္တစ္ရြက္ကုိ ထုတ္လုိက္သည္။ ေနာက္ ကုလားေလးလွမ္းေပးေသာ စမူဆာ အိတ္ကေလးကုိလွမ္းယူၿပီး စမူဆာတစ္ခုကို ထုတ္ကာစားလုိက္သည္။ အေတြးမ်ားကေတာ့ ..

အၿဖဴေရာင္ မွတ္တမ္း

ကၽႊန္ေတာ့္ဆုိင္ေလး၏ အလယ္တည့္တည့္တြင္ ဓာတ္ပုံတစ္ပုံကုိ ခ်ိတ္ထားသည္။ ထုိဓာတ္ပုံသည္ သာမန္မ ွ်သာၿဖစ္သည္။ တစ္ၿခားဓာတ္ပုံမ်ားလုိ ဘာအေရာင္မွ ၿခယ္လိမ္းထားၿခင္းမရွိေသာ္ အၿဖဴသက္သက္ ပုံတစ္ပုံသာၿဖစ္သည္။ သုိ ့ေသာ္ ဓာတ္ပုံထဲတြင္ ေကာင္မေလးသုံးေယာက္ လွပစြာၿပံဳးကာ တစ္ေယာက္လက္ကုိတစ္ေယာက္ ၿမဲၿမဲဆုပ္ကုိင္ထားၾကသည္။

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx  xxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

အရင္လေတြထက္စာရင္ ဒီလမွာေတာ့ လာလူ ပါးလွသည္။ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက ဓာတ္ပုံရုိက္ဝါသနာ ပါေသာေၾကာင့္  ေက်ာင္းၿပီးသည့္ခ်ိန္မွာေတာ့ ဝါသနာတူ သူငယ္ခ်င္းမ်ားစုကာ ဓာတ္ပုံဆုိင္ကေလးတစ္ဆုိင္ကုိ ၂၃ လမ္းတြင္ဖြင့္ၿဖစ္ခဲ့ၾကသည္။ မတ္လေလာက္တြင္ ေက်ာင္းမ်ားပိတ္ၿပီၿဖစ္သၿဖင့္ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားမ်ားစုကာ အလွဓာတ္ပုံလာရုိက္ေသာေၾကာင့္ ဆုိင္တြင္လူမၿပတ္ရွိေနတတ္သည္။ ဧၿပီ ေရာက္ခ်ိန္မွာေတာ့ သၾကၤန္အတြက္ ဓာတ္ပုံရုိက္ေပးရန္ လာလာေခၚေသာ လူငယ္မ်ားေၾကာင့္ နားခ်ိန္မရွိခဲ့။ ဇြန္ ဇူလုိင္ ေက်ာင္းဖြင့္ခ်ိန္ လမ်ားတြင္လည္း ဓာတ္ပုံရုိက္သူမ်ားႏွင့္ ၿပည့္ႏွက္ေနတတ္သည္။ က်န္သည့္လမ်ားမွာေတာ့ အထုိက္အသင့္ဆုိေပမဲ့ ေအာက္တုိဘာ ႏုိဝင္ဘာ လမ်ားတြင္ေတာ့ ဓာတ္ပုံရုိက္သူသည္ ေတာ္ေတာ္ေလးရွားလွသည္။ တစ္ခါတစ္ခါ တစ္ခ်ိဳ ့ရက္မ်ားတြင္ ေဈးဦးေတာင္မေပါက္ဘဲ ရွိေနတတ္သည္။

ဒီေန ့ကေတာ့ က်န္တဲ့ေန ့မ်ားႏွင့္မတူ မနက္မုိးလင္းကတည္းက ပုိလုိ ့ေအးစိမ့္စိမ့္ၿဖစ္ေနသလုိလုုိ .. ၿပကၡဒိန္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ႏုိဝင္ဘာ ၃၀ဆုိပါလား ဒီေန ့ၿပီးလ ွ်င္ ဒီဇင္ဘာေရာက္ၿပီ တစ္လဆုိတစ္လ အကုန္ၿမန္လုိက္ၿခင္း မၾကာခင္မ်က္စိတစ္မွိတ္အတြင္းမွာပင္ ႏွစ္တစ္ႏွစ္ကုန္ေတာ့မည္။ ႏွစ္ကုန္လ ွ်င္ မ်ားလုိက္မယ့္အလုပ္အတြက္ေတြးမိကာ လူေတာင္နည္းနည္းပူေႏြးေႏြးၿဖစ္သြားသည္။ ထုိ ့ေနာက္ ဆုိင္ကေလးသုိ ့သြား၍ ဆုိင္ဖြင့္ရန္ စီစဥ္ရေတာ့သည္။ လာလူနည္းေသာ ဒီလုိလမ်ားတြင္ ဆုိင္တြင္ တစ္ေယာက္ေလာက္ရွိလ ွ်င္ပင္လုံေလာက္ၿပီၿဖစ္ေသာေၾကာင့္ တစ္ေယာက္တစ္ပတ္ ဆုိင္ထုိင္ၾကၿခင္းၿဖစ္ရာ ဒီတစ္ပတ္ ကၽႊန္ေတာ္ထုိင္ရမည့္အလွည့္ၿဖစ္သည္။ ထုံးစံအတုိင္း ဆုိင္ဖြင့္ၿပီးသည္ႏွင့္ ေဘးနားရွိ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္သုိ ့ေၿပးကာ လက္ဖက္ရည္တစ္ခြက္ မုန္ ့ဟင္းခါးတစ္ပြဲမွာကာ ဗုိက္ၿဖည့္လုိက္သည္။ ေနာက္ စားပြဲထုိးေလးေခၚကာ ပုိက္ဆံရွင္း၍ ဆုိင္ထဲသုိ ့ၿပန္ဝင္လာခဲ့ေတာ့သည္။

တန္ဖုိး

သူဟာ မိန္းကေလးတုိင္းရဲ့ အိပ္မက္တစ္ခု။ သူ ့ကုိပုိင္ဆုိင္ဖုိ ့ ဆုိရင္ ဘာမဆုိ စြန္ ့လႊတ္ဖုိ ့ဝန္မေလးတဲ့ လူေတြလည္း ရွိသည္။ ကမာၻေက်ာ္နာမည္ၾကီး အဆုိေတာ္ ရုပ္ရွင္မင္းသမီးကအစ သာမန္ မိန္းကေလးေတြရဲ့ ပါးစပ္ဖ်ားတုိင္းမွာ ေရပန္းစားသူလည္းၿဖစ္သည္။ သူ ့အေၾကာင္း မသိတဲ့သူဆုိတာ ေတာ္ေတာ္ေလးကုိ ရွားသည္။ ေခ်ာေမြ ့ကာေၿပာင္လက္ေနေသာ သူ ့အသားအေရ .. တမူထူးၿခားတဲ့ သူ ့ဒီဇုိင္းက မိန္းကေလးေတြ ေၾကြမယ္ဆုိရင္လည္း ေၾကြေလာက္ေအာင္ပင္။ အခုဆုိရင္ .. သူဒီကုိေတာင္မေရာက္ေသးဘူး .. ဆုိင္ကုိ ဖုန္းတဂ်ီဂ်ီဆက္သူကဆက္ .. ဆုိင္ေရွ  ့ခဏခဏလာသူကလာနဲ ့ .. တစ္ခ်ိဳ  ့ၾကေတာ့လည္း သူနဲ ့ႏွစ္ေယာက္ထဲေတြ ့ခ်င္လုိ ့ ဆုိၿပီး  ခ်ိန္းဆုိသံေတြ ဟုိးေလးတေၾကာ္ပင္။ သူကေတာ့ သူရဲ့ အလွနဲ ့ေက်ာ္ၾကားမူအတြက္ ဂုဏ္ယူလုိ ့မဆုံး ၿဖစ္ေနမိသည္။ သုိ ့ေသာ္ သူ ့ကုိ မၾကိဳက္ၾကေသာ လူေတြလည္း ရွိေသးသည္။ အထူးသၿဖင့္ သူ ့ကုိ မုန္းတဲ့လူေတြထဲမွာ အမ်ားစုကေတာ့ ေယာက်ာ္းေလးမ်ားပင္။ သူေၾကာင့္ လင္မယားေတြကြဲ  .. စည္းစိမ္ဥစၥာေတြ ကုန္ၾကသည္။ ဘာလုိပဲၿဖစ္ၿဖစ္ သူကေတာ့ သူ ့အလွ .. မာန .. အရည္အေသြး နဲ ့ ပတ္သက္ၿပီး တစ္ၿပားေလးမွ မေလ ွ်ာ့ခဲ့ေခ်။ အဲဒါေတြေၾကာင့္လည္း လူေတြ သူ ့ကုိ အရူးအမူးပုိလုိ ့ ၿဖစ္လာခဲ့ၿခင္းၿဖစ္သည္။ သူဟာ ဝုိင္တစ္ပုုလင္းလုိ ..  ႏွစ္ၾကာေလ … ပုိေစ်းေကာင္းေလ ..  ။ 

ကၽႊန္ေတာ္တုိ ့ကေတာ့ လူေတြရဲ့လုိအင္ဆႏၵကုုိ တစ္ေထာင့္တစ္ေနရာကေန ၿဖည့္ဆည္းေပးရန္ တည္ရွိေနရၿခင္းၿဖစ္သည္။ တစ္ခ်ိဳ ့ ေတြက ကၽႊန္ေတာ္တုိ ့ကုိ အၿဖည့္ခံ .. အတု ဆုိၿပီး ေခၚၾကသည္။ အၿဖည့္ခံဆုိကတည္းက မူရင္းမဟုတ္တဲ့ ကၽႊန္ေတာ္တုိ ့ကုိ လူေတြက တန္ဖုိးေတာ့ သိပ္မထားၾကေခ်။ သုိ ့ေသာ္ တစ္ခါတစ္ေလမွာေတာ့ ေတာက္ေလာင္သည့္ မ်က္လုံးမ်ားၿဖင့္ ၾကည့္တတ္ၾကေသးသည္။ လူေတြ လူေတြ ခက္ေတာ့လည္းခက္သား .. ။ ဘာမွသာ မဟုတ္တာ ၾကာလာသည္ႏွင့္အမ ွ် ကၽႊန္ေတာ္တုိ ့လည္း လူေတြေၿပာသည့္ အၿဖည့္ခံ .. အတု ဘဝၿဖင့္  ေနသားၾကလာခဲ့ၾကေတာ့သည္။ 

ဒီေန ့ကေတာ့ သူ ဒီဆုိင္ကုိ ေရာက္လာတာ ႏွစ္ပတ္ၿပည့္ေသာေန ့ၿဖစ္သည္။ မီးေခ်ာင္းေတြ ဆလုိက္ေတြရဲ့ အလင္းဟာ သူ ့အလွကုိ ပုိၿပီး သက္ဝင္ေစသည္။ ဆုိင္ရဲ့ မ်က္ႏွာစာမွာ သူ ့ ပုိစတာၾကီးကုိလည္း ခမ္းခမ္းနားနား ကပ္ထားေသးသည္ ။ ဆုိင္ထဲကုိ တြန္ ့ဆုတ္တြန္ ့ဆုတ္နဲ ့ မဝင္ရဲေတာင္မွ ပုိစတာၾကည့္ၿပီး ေက်နပ္သြားသူေတြက တစ္ပုံၾကီးပင္။ သူရဲ့ တာဝန္က ၾကီးမားလွသည္မဟုတ္ .. သက္ေတာင့္သက္သာ ႏွင့္ မွန္အၿပည့္ကာထားေသာ အခန္းေလး ထဲတြင္ ကုိယ္ဟန္ၿပ ရၿခင္းသာၿဖစ္သည္။ သုိ ့ေသာ္ သူမေက်နပ္တာတစ္ခု ၿဖစ္ေပၚလာသည္။

ပုံရိပ္

“ဒါ  ~~ ဒါ ~~ တီ ~~ ဒါ ~~ ဒါ” ၿမည္လာေသာ ဖုန္းေလးကုိလွမ္းပိတ္လုိက္ၿပီး ကၽႊန္မအိပ္ယာမွ ထလုိက္သည္။ ထုိ ့ေနာက္ ေရမုိးခ်ဳိးၿပီး မေန ့ကမွ အသစ္ဝယ္လာေသာ မုိးၿပာေရာင္ ဂါဝန္ေလးကုိ ဝတ္ကာ မွန္ေရွ  ့တြင္ ကၽႊန္မအလုပ္မ်ားေနခဲ့သည္။ ဆံပင္ ..  မိတ္ကပ္ .. ဖိနပ္ .. အိတ္ .. အကုန္လုံး စိတ္တုိင္းက်ၿဖစ္ၿပီဆုိေတာ့မွ အိမ္တံခါးေသာ့ခပ္ကာ ခ်ိန္းထားသည့္ ေနရာသုိ ့ ထြက္လာခဲ့ေတာ့သည္။

ေတာ္ေသးတာေပါ့ .. သူ မေရာက္ေသးလုိ ့ နာရီေလးၾကည့္၍ အေမာတစ္ခ်က္ေၿဖကာ  သူ ့ကုိေစာင့္ေနမိသည္။ ၁၂ နာရီခ်ိန္းထားၿပီး ခုထိေရာက္မလာေသး။ ရုတ္တရက္ အထိအေတြ ့ေၾကာင့္ ကၽႊန္မလန္ ့လုိ ့သြားသည္။ သူက ကၽႊန္မလန္ ့ပုံကုိၾကည့္ကာ တခီြးခီြးႏွင့္ တစ္ေယာက္ထဲ အားရပါးရ ရယ္ေနသည္။ အစကေတာ့ သူ ့ကုိ စိတ္ဆုိးမယ္လုိ ့ မ်က္ႏွာကုိ စူပုပ္လုိက္ေပမဲ့ သူရဲ့ အၿပံဳးေတြ အရယ္ေတြ ေအာက္မွာပင္ ကၽႊန္မလည္း သူနဲ ့ အတူတူလုိက္ရယ္မိေတာ့သည္။ ထုိ ့ေနာက္ သူက ကၽႊန္မကုိ သူ ေနာက္က်ရသည့္ ဆင္ေၿခမ်ားကုိ တစ္ခုခုၿပီးစေပးသည္။ ကၽႊန္မနဲ ့ခ်ိန္းတုိင္း အၿမဲတမ္း ေနာက္က်တတ္တဲ့ သူ ့ေၾကာင့္ ကၽႊန္မမွာ စိတ္ဆုိးရေပါင္းလည္းမ်ားလွၿပီ။ သုိ ့ေသာ္ သူ ဆင္ေၿခေတြေပးတုိင္းလည္း ခႊင့္လႊတ္မိၿပန္ေသးသည္။ ဘယ္ေလာက္ပဲ တင္းထားတင္းထား သူနဲ ့ေတြ ့ရင္ အၿမဲတမ္း အေလ ွ်ာ့ေပးမိသည့္ ကၽႊန္မကုိယ္ကၽႊန္မ တစ္ခါတစ္ေလမွာေတာ့ မုန္းမိသည္။

“အခု ဘယ္သြားၾကမလဲ”

“အင္း သိဘူးေလ .. ၁၂ ေက်ာ္ၿပီဆုိေတာ့ တစ္ခုခု အရင္သြားစားရေအာင္ ” ကၽႊန္မ၏စကားကုိ သူကလည္း ေထာက္ခံသည့္ သေဘာၿဖင့္ ေခါင္းၿငိမ့္ၿပေလသည္။ ထုိ ့ေနာက္ ကၽႊန္မတုိ ့ႏွစ္ေယာက္ ေအးေအးေဆးေဆးရွိသည့္ ဆုိင္တစ္ဆုိင္ကုိ ေရြးထုိင္ကာ စားစရာမ်ားမွာစားၾကသည္။ စားစရာမ်ား ေစာင့္ေနခ်ိန္တြင္ သူက ..

“ဘယ္မွာလဲ .. လက္ေဆာင္”

“အမ္ .. ဘာလက္ေဆာင္လဲ .. ”

“ေမြးေန ့လက္ေဆာင္ေပါ့ .. ”

“ေပးစရာလုိ လုိ ့လား .. သမီးရည္းစား အခ်င္းခ်င္း”

“အမ္ .. သမီးရည္းစားဆုိရင္ မေပးရဘူးလား”

“သိဘူးေလ .. ဒီေန ့ သူနဲ ့ တစ္ေနကုန္ေနေပးမွာ  ..  အဲဒါ .. အေကာင္းဆုံးလက္ေဆာင္ေပါ့ .. ဘာထပ္လုိခ်င္ေသးတာလဲ” ကၽႊန္မ ႏႈတ္ခမ္းစူကာေၿပာေတာ့ သူက ရယ္ကာ

“ဟုတ္ပါၿပီဗ်ာ .. ခင္ဗ်ားေလးက ကၽႊန္ေတာ့္အတြက္ အေကာင္းဆုံးလက္ေဆာင္ပါ .. ဟုတ္ၿပီလား”

“ခစ္ ခစ္ .. ” ကၽႊန္မ သေဘာက်စြာ ရယ္မိေတာ့သည္။ တစ္ခါတစ္ခါ သူရဲ့ ဘာမွမဟုတ္တဲ့ စကားတစ္ခြန္းဟာ ကၽႊန္မအတြက္ေတာ့ အရမ္းကုိလွပတတ္သည္။ စားလုိက္ ေၿပာလုိက္ ရယ္လုိက္ၾကနဲ ့ .. ဆုိင္ေလးတစ္ခုုလုံး ကၽႊန္မတုိ ့ အေပ်ာ္မ်ားၿဖင့္ ၿပည့္ႏွက္ေနေတာ့သည္။