“ဒါ … မၿဖစ္သင့္ဘူး .. မၿဖစ္သင့္ဘူး .. ” ေခါင္းေလးတခါခါ မ်က္ေမွာင္ေလးၾကံဳ ့ကာ ေၿပာလာေသာ သူမကုိ ကၽြန္ေတာ္ၾကည့္ၿပီး သူမလွမ္းၾကည့္ေနေသာ ေနရာသုိ ့ၾကည့္မိလုိက္သည္။ အဝါနဲ ့အစိမ္း တလုိင္းစီဆြဲထားေသာ နံရံကလြဲလုိ ့ က်န္တာမရွိ။ တစ္ခါတစ္ခါ သူမေၿပာခ်င္တာကုိ ေခါင္းမရွိ အၿမီးမရွိ ေၿပာခ်တတ္ေသာ သူမအက်င့္ကုိ ကၽြန္ေတာ္ အက်င့္သားရသင့္ၿပီၿဖစ္သင့္ေသာ္လည္း ယခုခ်ိန္အထိ အသားမက်ႏုိင္ပဲရွိေနေသးသည္။ ခဏေနေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ဘက္ေခါင္းေလးလွည့္လာၿပီး …
“ဟဲ့ .. သိလား ..” ကၽြန္ေတာ္ အသာရယ္ၿပေတာ့ .. သူမက သေဘာက်စြာ လုိက္ရယ္ၿပီး
“လူဆုိတာကုိေလ .. အၿမဲတေရေသ မွတ္လုိ ့မရဘူးဟ .. ဗုံးတစ္လုံးလုိပဲ . .ဘယ္အခ်ိန္ထေပါက္မယ္မွန္းမသိႏုိင္ဘူး .. တစ္ေယာက္ကုိတစ္ေယာက္နားလည္ပါတယ္ … ရင္းနီးပါတယ္ ခင္မင္ပါတယ္ .. ေၿပာေနၾကတာေတြက .. အမွန္ေတာ့ ကာကြယ္နည္းတစ္မ်ိဳးပဲ .. ဟုတ္တယ္မဟုတ္လား .. ” ကၽြန္ေတာ္ သူမကုိစုိက္ၾကည့္ကာ ေခါင္းၿငိမ့္ၿပလုိက္သည္။ သူမကလည္း ကၽြန္ေတာ့မ်က္လုံးမ်ားကုိ ေသခ်ာစုိက္ၾကည့္ၿပီးေတာ့မွ တစ္ဖက္သုိ ့ၿပန္လွည့္သြားေတာ့သည္။ “လူေတြမွာ လိမ္နည္းေပါင္းစုံရွိတယ္ .. ကုိယ့္ကုိလူတစ္ေယာက္က လိမ္လား မလိမ္ဘူးလားဆုိတာ .. သိႏုိင္တဲ့နည္းက မ်က္လုံးခ်င္းထိပ္တုိက္စုံဖုိ ့ပဲ .. အဲ့ဒါေၾကာင့္ ေနာက္ နင္နဲ ့ငါစကားေၿပာတုိင္း မ်က္လုံးကုိပဲတည့္တည့္ၾကည့္ေၾကး .. အဲ့ဒါမွ ငါလိမ္လည္းနင္သိ .. နင္လိမ္လည္းငါသိ .. ဘယ္လုိလဲ .. ကတိေနာ္ ” သူမ ေၿပာခဲ့ဘူးတဲ့ စကားလုံးမ်ားကုိ ၾကားေယာင္ရင္း ကၽြန္ေတာ္အသာၿပံဳးမိသည္။ သူမက အၿမဲလုိ ကတိမ်ား စကားမ်ားနဲ ့စည္းထားမႈကုိ ေက်နပ္သူၿဖစ္သည္။ သူမ်ားေပၚတြင္သာမကာ .. သူမကုိယ္တုိင္ကုိယ္ကုိလည္း စည္းမ်ား မ်ဥ္းမ်ား ခ်မွတ္ကာေနတတ္သူၿဖစ္သည္။ တစ္ခါတစ္ခါ သူမအတြက္ သူမ ခ်မွတ္ေသာ စည္းမ်ားမွာ ကေလးဆန္လွသည္။
